"Το τραγούδι της Φαντίνας"

Το τραγούδι της Φαντίνας

Κάποτε η αγάπη ήταν τυφλή.
Ο κόσμος ήτανε τραγούδι...
Ένα συναρπαστικό τραγούδι.
Κάποτε...
Κι ύστερα χαθήκαν όλα.
Ονειρεύτηκα ένα όνειρο που ξεθώριασε.
Όταν η ελπίδα είχε ουσία...
...κι η ζωή είχε αξία.
Ονειρεύτηκα ότι η αγάπη δε θα πεθάνει.
Ονειρεύτηκα ότι ο Θεός ήταν συγκαταβατικός.
Τότε ήμουν άφοβος και νέος κι όνειρα έκανα χαμένα.
Δεν είχα λύτρα να πληρώσω, τραγούδι να μην τραγουδήσω.
Κρασί να μην το δοκιμάσω.
Αλλά οι τίγρεις το βράδυ έρχονται αυτές...
...με φωνές σαν τον κεραυνό απαλές.
Καθώς την ελπίδα σού ξεσκίζουνε αυτοί...
Το όνειρο σου κάνουνε ντροπή.
Τα όνειρα αληθινά πάντα δε θα βγουν...
Κι οι καταιγίδες ανελέητα μας χτυπούν.
Ονειρεύτηκα ότι θα ήταν η ζωή...
...διαφορετική από την κόλαση αυτή.
τώρα, απ' ό, τι ονειρεύτηκα είναι τόσο διαφορετικά.
Η ζωή μού σκότωσε τα όνειρα αυτά.